na hahantong sa ganito,
pero ganon yata talaga ang buhay
walang sigurado, walang nakataga sa bato.
wala akong ginustong baguhin
buong akala ko'y hawak kamay nating tatahakin
ang bawat araw na darating.
dumating ang unos...
pilit na sinubukang lampasan...
hanggang sa tila wala nang maaasahan,
dumilim ang buong kalangitan.
pero bukas, darating din ang umaga.
gigising ka, at nandyan na muli ang sikat ng araw...
at may ngiti na ulit sa iyong mga labi,
mayroon ka na muling aasahan,
iibig kang muli.
bukas, bukas, bukas...
mauubos din ang mga ulap.
